https://www.ad.nl/show/thomas-erdbri...eel~a4f260e84/
Thomas Erdbrink dankt Zilveren Nipkowschijf aan zijn Afghaanse ‘fixer’: ‘Zijn hulp was essentieel’
Iedereen spreekt over zijn moed om naar Afghanistan te reizen, maar journalist Thomas Erdbrink zegt zijn Zilveren Nipkowschijf vooral aan ‘fixer’ Alem Poya te danken. De 36-jarige man, die inmiddels in Nederland onderdak vond, gidste Erdbrink door een land in chaos.
Alem Poya en zijn vrouw Zahra Ibrahimi (29) wonen nu drie maanden in een azc in Zeist. Zicht op een eigen woning is er nog niet, maar de twee reppen daar niet over. ,,Ik voel eindelijk weer een beetje rust. Ik ben dankbaar dat we hier zijn”, zegt Poya. Hij is donderdag aanwezig bij de uitreiking van de Zilveren Nipkowschijf in Amsterdam, die ten deel viel aan journalist Thomas Erdbrink en regisseur Roel van Broekhoven met wie hij de afgelopen jaren werkte.
Tot de taliban de macht greep, bijna twee jaar geleden, leefden Poya en zijn vrouw een goed leven in Kaboel. Hij werkte voor lokale media, zij was administratief medewerker op een universiteit. Nadat de Amerikanen het land verlieten, werd alles anders. ,,Vooral voor vrouwen werd het leven steeds zwaarder. Ik verloor mijn baan en mijn vrijheid. Ik mocht niet naar buiten zonder mijn man, ik mocht niet studeren, niet dragen wat ik wil. Plots zat ik hele dagen thuis. Eigenlijk verloor ik alles”, vertelt Zahra Ibrahimi.
In die periode hielp haar man de Nederlandse journalist Thomas Erdbrink bij het maken van een vierdelige docu-serie over het gesloten en verweesde land. Ze trokken de binnenlanden van Afghanistan in, bezochten talibanstrijders, maar gingen ook naar een geheime meisjesschool en ontmoetten een vrijgevochten nieuwslezeres die inmiddels in Pakistan woont en werkt. ,,Zijn hulp was essentieel. Het zijn de mensen in het veld die het échte werk doen”, zegt Erdbrink.

Vervolg op Onze man bij de Taliban
In zijn speech na de Nipkowuitreiking bedankte hij Wopke Hoekstra, minister van Buitenlandse Zaken, die onlangs groen licht gaf om een groep Afghanen, onder wie fixer Alem Poya, te evacueren naar Nederland. ,,Alem stond al langer op de evacuatielijst voor zijn werk voor het VPRO-programma Metropolis, maar hij had geen paspoort”, licht Erdbrink toe.
Hij is blij dat zijn collega inmiddels in Nederland is, maar weet ook dat zijn tolk nog in voortdurende angst in Afghanistan leeft. ,,Hij gaat proberen om hier illegaal te komen.” Daar kunnen we een mening over hebben, zegt Erdbrink, maar we moeten volgens hem niet vergeten dat het ook een politieke keuze was om twintig jaar lang Nederlandse soldaten in Afghanistan te stationeren. De gevolgen van die politieke keuzes uit het Westen zien we nu, meent hij.
Erdbrink, die twintig jaar in Iran woonde en vloeiend Farsi spreekt, zegt ‘gefascineerd’ te zijn door verhalen van gewone mensen. ,,Hoe ze leven onder de politieke beslissingen die voor ze worden gemaakt. Of dat nou in een park is in Amsterdam waar een projectontwikkelaar een nieuwe woontoren wil neerzetten of in Iran, waar mensen om de leefregels van de regering heen proberen te leven.” Hetzelfde geldt voor Afghanistan waar hij het dagelijkse leven onder het machtsbewind van de taliban in beeld bracht.
Erdbrink weet nog niet of hij een vervolg zal maken op Onze man bij de Taliban. ,,Sinds ik voor het laatst in Afghanistan was, in november vorig jaar, is de taliban alleen maar strenger geworden. Ik zou er kunnen werken, dat is niet onmogelijk, maar dan moet het verhaal wel een ontwikkeling doormaken. En pijnlijk genoeg maakt het alleen maar ontwikkelingen de slechte kant op.”
Thomas Erdbrink dankt Zilveren Nipkowschijf aan zijn Afghaanse ‘fixer’: ‘Zijn hulp was essentieel’
Iedereen spreekt over zijn moed om naar Afghanistan te reizen, maar journalist Thomas Erdbrink zegt zijn Zilveren Nipkowschijf vooral aan ‘fixer’ Alem Poya te danken. De 36-jarige man, die inmiddels in Nederland onderdak vond, gidste Erdbrink door een land in chaos.
Alem Poya en zijn vrouw Zahra Ibrahimi (29) wonen nu drie maanden in een azc in Zeist. Zicht op een eigen woning is er nog niet, maar de twee reppen daar niet over. ,,Ik voel eindelijk weer een beetje rust. Ik ben dankbaar dat we hier zijn”, zegt Poya. Hij is donderdag aanwezig bij de uitreiking van de Zilveren Nipkowschijf in Amsterdam, die ten deel viel aan journalist Thomas Erdbrink en regisseur Roel van Broekhoven met wie hij de afgelopen jaren werkte.
Tot de taliban de macht greep, bijna twee jaar geleden, leefden Poya en zijn vrouw een goed leven in Kaboel. Hij werkte voor lokale media, zij was administratief medewerker op een universiteit. Nadat de Amerikanen het land verlieten, werd alles anders. ,,Vooral voor vrouwen werd het leven steeds zwaarder. Ik verloor mijn baan en mijn vrijheid. Ik mocht niet naar buiten zonder mijn man, ik mocht niet studeren, niet dragen wat ik wil. Plots zat ik hele dagen thuis. Eigenlijk verloor ik alles”, vertelt Zahra Ibrahimi.
In die periode hielp haar man de Nederlandse journalist Thomas Erdbrink bij het maken van een vierdelige docu-serie over het gesloten en verweesde land. Ze trokken de binnenlanden van Afghanistan in, bezochten talibanstrijders, maar gingen ook naar een geheime meisjesschool en ontmoetten een vrijgevochten nieuwslezeres die inmiddels in Pakistan woont en werkt. ,,Zijn hulp was essentieel. Het zijn de mensen in het veld die het échte werk doen”, zegt Erdbrink.
Vervolg op Onze man bij de Taliban
In zijn speech na de Nipkowuitreiking bedankte hij Wopke Hoekstra, minister van Buitenlandse Zaken, die onlangs groen licht gaf om een groep Afghanen, onder wie fixer Alem Poya, te evacueren naar Nederland. ,,Alem stond al langer op de evacuatielijst voor zijn werk voor het VPRO-programma Metropolis, maar hij had geen paspoort”, licht Erdbrink toe.
Hij is blij dat zijn collega inmiddels in Nederland is, maar weet ook dat zijn tolk nog in voortdurende angst in Afghanistan leeft. ,,Hij gaat proberen om hier illegaal te komen.” Daar kunnen we een mening over hebben, zegt Erdbrink, maar we moeten volgens hem niet vergeten dat het ook een politieke keuze was om twintig jaar lang Nederlandse soldaten in Afghanistan te stationeren. De gevolgen van die politieke keuzes uit het Westen zien we nu, meent hij.
Erdbrink, die twintig jaar in Iran woonde en vloeiend Farsi spreekt, zegt ‘gefascineerd’ te zijn door verhalen van gewone mensen. ,,Hoe ze leven onder de politieke beslissingen die voor ze worden gemaakt. Of dat nou in een park is in Amsterdam waar een projectontwikkelaar een nieuwe woontoren wil neerzetten of in Iran, waar mensen om de leefregels van de regering heen proberen te leven.” Hetzelfde geldt voor Afghanistan waar hij het dagelijkse leven onder het machtsbewind van de taliban in beeld bracht.
Erdbrink weet nog niet of hij een vervolg zal maken op Onze man bij de Taliban. ,,Sinds ik voor het laatst in Afghanistan was, in november vorig jaar, is de taliban alleen maar strenger geworden. Ik zou er kunnen werken, dat is niet onmogelijk, maar dan moet het verhaal wel een ontwikkeling doormaken. En pijnlijk genoeg maakt het alleen maar ontwikkelingen de slechte kant op.”
Comment